Günlerden birinde,çok uzakta ancak hepimizin mutlaka gördüğü bir küçük adacık varmış.Mutluluk,sevgi,üzüntü,zenginlik,gösteriş gibi insanlara özgü tüm duygu ve değerler bu küçük adada yaşıyorlarmış.Adada bir gün büyük bir tehlike oluşmuş.Ada kısa bir süre sonra batacak ve sulara gömülecekmiş…Tüm yaşayanlara kendilerine bir sandal bulup adayı terk etmeleri duyurusu yapılmış.Bir duygu dışında tüm duygular kendilerine bir sandal bulup adadan ayrılmışlar. Adadan ayrılmayan o tek duygu sevgiymiş. Ada tümüyle sularla kaplanana kadar sevgi yerinden kıpırdamamış. Ancak ada sulara gömüldükten sonra yardım çağrısında bulunmuş. Sevginin çağrısını ilk zenginlik duymuş. Zenginlik hemen sandalını yanaştırmış ve sevgiye kendisi için ne yapabileceğini sormuş. Sevgi ‘beni de alır mısın yanına’ demiş. Zenginlik özür dilemiş,’sandalımda o kadar çok altın var ki,seni alamam’ demiş. Sevgi bu sefer gösterişe seslenmiş:’gösteriş,sen kurtarır mısın beni?’ Gösteriş sevgiyi tepeden tırnağa süzmüş, ‘her tarafın sırılsıklam,sandalımı berbat edersin’ demiş. Biraz öteden üzüntü geçiyormuş. Sevgi bu kez üzüntüye yalvarmış ‘ne olur üzüntü,sen kurtar beni’ demiş. Üzüntü başını iki yana sallamış, ‘o kadar üzgünüm ki…’ demiş, ‘kimseyi istemiyorum yanımda,kendi başıma yalnız kalmak istiyorum.’ Sevginin gözü biraz ötedeki mutluluğa takılmış. ‘mutluluk,mutluluk’ diye seslenmiş, ‘lütfen sen kurtarır mısın beni?’ Mutluluk öylesine kendiyle meşgulmüş ki sevginin çağrısının farkına bile varmamış.
Tam o anda ‘Bana gel,ben kurtarırım’ diye bir ses duyulmuş. Sesin sahibi yaşlı bir kişiymiş. Sevgi,bu yaşlı kişinin bu yaklaşımından öyle umutlanmış ki,O na adını bile sormayı akıl edememiş. Yaşlı kişi sandalıyla yaklaşmış ve sevgiyi alarak O nu batmaktan kurtarmış. Sonra da karaya geçirip bir şey söylemeden gözden kaybolmuş. Karada sevginin karşısına bilgi diye yaşlı bir kişi çıkmış. Sevgi umutla O na kendisini kurtaran kişinin adını bilip bilmediğini sormuş. ‘Ha,O nun adı mı?’ diye cevap vermiş bilgi, ‘O nun adı zamandır.’ Sevgi ‘O ndan başka kimse bana yardım etmedi,söyler misin lütfen,zaman beni neden kurtardı?’ diye sormuş.Bilgi anlamlı bir şekilde gülümsemiş: ‘ çünkü senin ne denli büyük olduğunu ancak O anlayabilecek olgunluktadır. Sevginin ne denli büyük olduğunu ancak zaman anlayabilir’ Ve sonra da sevgiyi tanımaları gereken biçimde tanımayan herkesin kulağına küpe olacak şu sözleri fısıldamış: ‘Gerçek sevginin yüceliğini öğrenmek,anlamak istiyorsanız zamana başvurun. Zamanın içinden bomboş geçip gitmeden,o ilaçla sevginizi sınayın’
((((Yalnız bir adada yaşasak da çok zaman biliriz dost sıcaklığıyla ısınmasını da yüreğimizin...
Beklemeyi de öğrendik korkmadan zamanın bile geçip gitmesindennn.....))))
|
